Personal

Het donker lijkt verdwenen

Voor wie mijn blogposts de afgelopen tijd heeft gemist.. ik ben er weer. Het is de hoogste tijd voor een nieuwe persoonlijke update. Want hoe gaat het nu met mij? Inmiddels zijn we ruim twee maanden verder. Ik merk dat ik niet meer iedereen het hele verhaal uitleg. Het kost me veel energie en omdat ik soms vragen krijg waar ik ook het antwoord niet op heb laat ik het er dan maar bij. Toch is het wel zo dat het helpt in mijn verwerking om er met anderen over te praten.

8B

Zo emotioneel als ik in het begin was ben ik niet meer. Natuurlijk blijft het een dikke kras in je hart die tijd nodig heeft om te helen. Toch huil ik nu minder snel, er is uiteraard niets mis met als het verdriet er wel uit moet. Er hangt een hartje aan mijn ketting voor ons kindje. Ons meisje pakt het regelmatig vast en benoemd nu ook dat het voor de baby is. Natuurlijk zal ze vast niet helemaal begrijpen wat ik er mee bedoel maar als de tijd rijp is zal ik haar er zeker eens over vertellen.

7 weken achtereenvolgend heb ik bloed moeten laten prikken. Voor iemand die het niet heeft op naalden is dat enorm lang. Twee keer heb ik iemand getroffen die goed was in mis prikken en dat heeft veel zeer gedaan. Ik liep minimaal een halve week met een hele pijnlijke arm. Ook leek het alsof ik zwaar mishandeld was, sommige plekken waren bijna zwart. Wat een opluchting was het toen ik het nieuws kreeg dat ik niet meer terug hoefde te komen.

20160905_113232Nu kan ik het voor mijn gevoel eindelijk af gaan sluiten. Die nare donkere en vooral verdrietige maanden zijn voorbij. Natuurlijk sluit je het hele verwerkingsproces niet zomaar af, dat kost tijd. Maar ik heb nu weer iets om naar uit te kijken, ik hoop dat 2019 weer lichtjes mag brengen zodat het voor ons zonnig kan beginnen.

Ik wens jullie allemaal hele fijne feestdagen toe. Vooral iedereen die een dierbare moet missen een hele dikke knuffel en doe vooral wat voor jou goed voelt. Als je geen zin hebt in al die ‘verplichte’ gezelligheid doe dan gewoon iets wat beter past bij hoe je je voelt. Dat mag en dat kan ook, er zijn geen regels voor. Jij bent de enige die weet wat je nodig hebt, niemand kan jou dat voorschrijven. Dat het voor jullie allemaal een mooi jaar mag worden vol nieuwe kansen, uitdagingen en lichtpuntjes.

afsluiterblog

Personal

Even pauze

IMG_20170428_081026

Het is stil hier.. ik hoop dat mijn trouwen lezers wel gewoon bezoekjes blijven brengen. Momenteel heb ik niet de ruimte in mijn hoofd voor nieuwe artikelen, zit midden in mijn rouwproces. Donkere maanden waarvan ik hoop dat er snel weer een lichtje mag gaan schijnen. Daar ben ik zo aan toe..

IMG_20181116_112207_987

Blijf vooral jullie wensen voor mooie, unieke en handgemaakte spulletjes doorgeven want het creatief bezig zijn is echt mijn uitlaatklep. Heb je interesse en heb je het artikel graag voor de feestdagen in huis? Geef  dit dan door voor zaterdag 24 november. Bestel je het als cadeautje? laat het me even weten en ik pak het ook gelijk mooi voor je in!

IMG_20181107_152710_628

afsluiterblog

Personal

Stilte verbreken

Wat een enorme steun en betrokkenheid heb ik mogen ervaren na het delen van ons verdrietige nieuws. Kaartjes, bloemen, knuffels, berichtjes, zoveel mensen die aan ons dachten en denken. Elke dag meerdere berichtjes om te vragen hoe het met me gaat. Maar hoe gaat het nu echt?

20181015_183101

De mist die de eerste dagen in mijn hoofd rondhing is verdwenen. Ik heb keuzes moeten maken en dat waren de meest lastige in mijn leven. Kiezen uit twee kwaden wetend dat je er niet onderuit kunt. Mijn lichaam liet me geloven dat alles nog goed was terwijl mijn hoofd wel beter wist. Dat is echt bizar en bijna niet te begrijpen. Uiteindelijk is het ziekenhuis er aan te pas gekomen en dat viel me zwaar.

20181018_154322

Weer thuis op dezelfde dag, slapen in mijn eigen bed, voor zover dat lukte. Gelukkig was mijn eetlust prima en dat gaf me een piepklein beetje energie. De fysieke pijn viel mee. Toch moet ik accepteren dat ik rust nodig heb en lief voor mezelf moet zijn om te herstellen. Het gewone leven gaat door, of je nu wilt of niet. Ook wel goed want het geeft me wat afleiding. Zorg dragen voor het meest prachtige meisje wat ons al gegeven is.

IMG_20181023_161818_041

Voor de buitenwereld lijk ik dan misschien een sterk persoon en in zekere zin weet ik ook dat dat wel zo is. Maar er zit wel een kras op mijn hart, eentje die misschien wel nooit zal helen. Ik heb zware momenten en ben zo dankbaar voor iedereen die hulp of steun biedt op welke manier dan ook. Langzaam ga ik mijn werk weer op proberen te pakken. Stapje voor stapje, zoals ik dat mijn revalidanten ook altijd vertel. Je hoofd wil vaak sneller en grotere stappen maken dan realistisch is op dat moment. En daar zal ik me bij neer moeten leggen

afsluiterblog

Personal

Zo stil

Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik echo’s altijd vond. Die eerste keer dat je het hartje ziet kloppen en ook de keren er na blijft het altijd gissen hoe het met het kleintje zal gaan. 5 oktober was voor ons weer zo’n moment. We zaten te wachten tot we binnengeroepen zouden worden door de echoscopiste. Daar kwam ze aangelopen, het was nog niet heel lang geleden dat we elkaar hadden gezien.

IMG_20170428_081026

Na dit moment is eigenlijk alles een grote waas. Stukje bij beetje begint alles steeds meer door te dringen. We hoopten natuurlijk op een prachtig mooie echo waarop we ons kleintje zagen bewegen en het hartje hoorden kloppen. Helaas was onze echo een regelrechte nachtmerrie. Maar dan eentje waarin je klaar wakker bent. Ons kleintje zou bijna 11 weken zijn maar het hartje klopte niet meer. Bam, alsof er een bom afging. We zaten er beiden helemaal lamgeslagen.

IMG_20170323_072412

De echoscopiste heeft nog wat verder gekeken naar de echo en zag een aantal dingen waaruit bleek dat ons kleintje niet gezond was. De natuur heeft voor ons besloten dat het niet zo mocht zijn. En dat maakt me stil, heel erg stil. In de uren die ik niet sliep ’s nachts maakte ik een gedichtje voor ons kindje om zo vorm te geven aan mijn verdriet.

gedichtje

 

 

Personal

9 maanden mama

DSC_1994

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik jou na 9 maanden eindelijk in mijn armen mocht houden. Toch ben je nu al bijna even lang uit mama’s buik als dat je er in hebt gewoond. Het moet vast een fijn huisje zijn geweest waarin je 41 weken veilig en warm hebt gezeten. Nu je alweer 9 maanden bij ons bent zien we hoe jij jezelf in rap tempo ontwikkelt.

IMG_20170505_091525

Van een inimini meisje ben je nu al flink gegroeid. Je bent een pittige dame die zichzelf continu uitdaagt. Een doorzetter, net als papa en mama. Het lukt je om jezelf voor te bewegen over de vloer, het lijkt een combinatie van kruipen en tijgeren te zijn. Sinds een paar weekjes kan je ook goed staan en dit lijkt wel het nieuwe zitten te zijn geworden. We moeten dan soms wel om je lachen want het lijkt wel of je dan een glaasje teveel op hebt.

IMG_20170323_072412

De mensen discussiëren druk over op wie jij nou het meeste lijkt. De grote ogen van mama, de mond van papa. We zijn ook heel benieuwd of jou grote blauwe kijkers deze kleur blijven houden. Je opa is namelijk de enige met blauwe ogen van beide kanten. Lieve zachte blonde haartjes waar iedereen graag door kroelt en lekker aan snuffelt. Het vele kletsen dat is iets wat je ook zeker van mama hebt, je brabbelt er vrolijk op los. Wanneer zou je je eerste echte woordje gaan zeggen? Oh en je hebt van die lekkere spekbeentjes. Dat komt vast doordat je zo goed kan eten. Dat je dat in rap tempo doet dat heb je zeer zeker van papa, grote happen snel klaar. Je smult heerlijk van fruit en ook het avondeten is (nog) geen probleem.

8B

Als we op pad gaan vind je alles reuze interessant, je bestudeert het tot in het kleinste detail. Met je handjes ga je op ontdekkingstocht en ook je mondje helpt je om de wereld te verkennen. Je bent de grootste fan van onze witte kat (overigens is hij iets minder fan van jou). Wanneer hij te dicht in de buurt komt gaan jouw handjes richting zijn zachte vachtje en zijn staart. Tja mama snapt het wel, wat is er nu mooier dan een wandelende knuffel? We hebben de pauzeknop nog niet gevonden om de tijd soms even stil te kunnen zetten. Nog even en dan mag je echt je allereerste kaarsje uitblazen. Voor nu genieten we gewoon lekker van al die mooie momenten met jou samen.

IMG_20180512_082204_515

Morgen is het dan mijn allereerste moederdag, benieuwd wat die me gaat brengen..

afsluiterblog

Personal

Dag 2017

XOXO

Bron

Het is nog aarde donker terwijl ik deze blogpost typ. Ons deel van de wereld lijkt nog te slapen. Tevreden kijk ik naar ons kleine meisje die heerlijk in de box ligt. Ze kijkt haar oogjes uit naar de gekleurde lampjes die dansen over het plafond. Wat is dat genieten als je nog zo blij wordt van zulke kleine dingen.

dsc_1732

De laatste dag van 2017 is aangebroken. Voor ons was het een ontzettend bijzonder jaar. Het begon met de aankondiging van mijn zwangerschap in januari. We boekten niet lang daarna ook gelijk de laatste vakantie die we met zijn tweetjes ( oké 3 met baby in de buik) zouden ondernemen. In mei kreeg ik een huwelijksaanzoek voor mijn verjaardag. We zijn inmiddels dan al 12 jaar samen dus werd t dan toch wel eens tijd. Ook vind ik het erg prettig dat we alle drie dezelfde achternaam dragen en voor regelzaken is het ook handiger.

DSC_1882

Eerst gingen we op vakantie en daarna trouwden we in juni. Een beetje de omgekeerde volgorde dus van een huwelijksreis, but who cares? Het was bloedje heet toen we in Kreta waren. Regelmatig lag ik met bevroren washandjes op mijn gezwollen voeten. Alles ging een tandje lager maar het was zeker weten heel fijn. Eenmaal thuis stond onze bruiloft op de planning. We hadden een prachtige dag met een klein clubje lieve mensen om ons heen. Zo bijzonder dat ons kleine meisje er zonder dat ze het zelf besefte ook bij mocht zijn.

marcel en mariska 099

Op het werk werden de laatste loodjes steeds zwaarder en uiteindelijk mocht ik van mijn verlof gaan genieten. Ons meisje stelde mijn geduld behoorlijk op de proef en werd 7 dagen na de uitgerekende datum geboren. 29 augustus 2017 werd ik voor het eerst in mijn leven mama. Waar blijft de tijd? Inmiddels zijn we al weer bijna 5 maanden trotse ouders van ons lieve meisje. Elke dag brengt nieuwe ontwikkelingen die ze ons laat zien. Het is genieten met een grote G. Soms ook pittig; gebroken nachten, geen dutjes willen doen en de eerste keer ziek zijn is ook al achter de rug. Maar het is het alles meer dan waard en ik zou het voor geen goud willen missen. Tegelijkertijd sta ik ook even stil bij alle vrouwen die dit zo graag willen maar dat een kindje niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is. Wat moet dat loodzwaar zijn..

IMG_20170902_085725_755
Fotocredits voor Annemiek Verhage

We laten een jaar achter ons wat niet mooier had kunnen beginnen en zeker ook niet eindigen. Ik ben nu al benieuwd wat 2018 allemaal voor ons in petto heeft. Ik wens jullie in elk geval een hele fijne jaarwisseling met lekkere oliebollen (of iets anders) en lieve mensen om samen te proosten. Sta nog even stil bij alles wat 2017 je heeft gebracht. Hopelijk heeft 2018 ook voor jullie allerlei mooie dingen in het verschiet (oh en aan goede voornemens doe ik lekker niet) Natuurlijk hoop ik dat jullie mij ook in 2018 zullen blijven volgen.

Via deze weg wil ik jou ook bedanken. Bedankt dat je de tijd hebt genomen om mijn blogposts te lezen. Bedankt voor de lieve reacties die jullie hebben achtergelaten, ik waardeer dat enorm! Heb jij nog dingen gemist die je graag op mijn blog zou willen zien? Laat het dan zeker even achter in een reactie

afsluiterklassiek

 

 

Personal

Mijn job

Wanneer je je voor moet stellen komt regelmatig de vraag wat voor werk of opleiding je doet. Bij mij word die vraag beantwoord met activiteitentherapeut. Tijdens mijn laatste jaar van het HBO Social work deed ik mijn eindstage op de afdeling activiteitentherapie in een revalidatiecentrum. Ik schreef mijn scriptie en studeerde af, supertrots natuurlijk. Helaas kon ik niet gelijk aan de slag en werkte ik een tijdje op een aantal woningen voor jongeren met een licht verstandelijke beperking. Dat vond ik erg leuk om te doen maar zorgde wel voor veel onregelmatigheid. Veel verschillende werktijden maar soms ook veel werk en dan weer weken niets. Maar wie zoekt, zal vinden..

20160905_113232

Een aantal maanden later kreeg ik een telefoontje; ze zochten een activiteitentherapeut! Ik wist natuurlijk al precies wat dit inhield maar ik merk dat veel mensen er een verkeerd beeld van hebben. Dat ga ik vandaag even uit de wereld proberen te helpen. Het eerste wat men roept: oh leuk, gezellig een beetje met mensen knutselen. Zal ik een geheimpje verklappen? ik knutsel NIET. In mijn werk ben ik druk met observeren, analyseren, rapporteren en ga zo maar door. Soms probeer ik nieuwe technieken uit of lees ik me in wanneer ik een vaardigheid of theorie niet beheers. Stiekem moet ik bekennen dat ik dat zelfs vaak in eigen tijd doe. Knutselen op het werk? not my job!

mandalacurlycreative

Ik houd mezelf bezig met een zinvolle daginvulling voor klinische en poliklinische revalidanten. Dat wil zeggen dat ik kijk naar bijvoorbeeld werk, hobby’s en opleiding. Het is heel afwisselend, je krijgt te maken met verschillende emoties, vaardigheden en ook locaties voor dagbesteding. Het vergt dat je snel moet kunnen schakelen, je krijgt te maken met pittige verhalen. Je leert mensen weer hoe ze positiever naar de toekomst kunnen kijken. Ik werk in een ontzettend leuk team en merk dat we elkaar goed weten te vinden. Zo werk ik veel samen met maatschappelijk werkers. Samen kijken we naar dagbesteding wanneer iemand niet meer terug kan binnen zijn huidige functie. Zo ben ik al op veel verschillende plekken geweest en ontdek ik ook steeds weer nieuwe.

IMG_20170323_072412

Zelf vind ik het ontzettend dankbaar en mooi werk. Tegelijkertijd is het soms ook zwaar wanneer ik bijvoorbeeld mensen tref van mijn eigen leeftijd of die van mijn ouders. Het maakt je ontzettend bewust van hoe kwetsbaar je bent in het leven. Opvallend is ook dat we leven in een snelle maatschappij. Dit is voor veel mensen die ik zie een groot obstakel geworden. Hoe fijn is het om iemand te kunnen ondersteunen om zo toch weer mee te kunnen draaien?

IMG_20170402_124902

Zo zie je maar weer dat je met een diploma Social Work heel breed inzetbaar bent. Van jong tot oud en binnen veel verschillende settingen. Geen seconde heb ik spijt gehad dat ik op latere leeftijd nog ben gaan studeren en raad het dan ook iedereen aan. Ga er voor want je kunt meer dan je denkt.

afsluiterklassiek