Personal

Zo stil

Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik echo’s altijd vond. Die eerste keer dat je het hartje ziet kloppen en ook de keren er na blijft het altijd gissen hoe het met het kleintje zal gaan. 5 oktober was voor ons weer zo’n moment. We zaten te wachten tot we binnengeroepen zouden worden door de echoscopiste. Daar kwam ze aangelopen, het was nog niet heel lang geleden dat we elkaar hadden gezien.

IMG_20170428_081026

Na dit moment is eigenlijk alles een grote waas. Stukje bij beetje begint alles steeds meer door te dringen. We hoopten natuurlijk op een prachtig mooie echo waarop we ons kleintje zagen bewegen en het hartje hoorden kloppen. Helaas was onze echo een regelrechte nachtmerrie. Maar dan eentje waarin je klaar wakker bent. Ons kleintje zou bijna 11 weken zijn maar het hartje klopte niet meer. Bam, alsof er een bom afging. We zaten er beiden helemaal lamgeslagen.

IMG_20170323_072412

De echoscopiste heeft nog wat verder gekeken naar de echo en zag een aantal dingen waaruit bleek dat ons kleintje niet gezond was. De natuur heeft voor ons besloten dat het niet zo mocht zijn. En dat maakt me stil, heel erg stil. In de uren die ik niet sliep ’s nachts maakte ik een gedichtje voor ons kindje om zo vorm te geven aan mijn verdriet.

gedichtje

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s